De bomen in het Leopoldpark fluisteren me een warm welkom toe. Met verwondering en bewondering bekijk ik de prachtige treurwilg aan de vijver. Doorheen het dunne bladerdak zie ik jouw glimlach glinsteren. Die stille diepe glimlach waarin liefde en pijn hand in hand gaan. Je daagt mijn hart uit om ook in verdriet te blijven …
Lees verder greta vandeborne | voor alles weer de eerste keer
Er zit een vrouw onder de Nieuwe Gaanderijen, op de kille grond. Ze is omringd door tassen en zakken, het is duidelijk dat ze haar hele hebben en houden meesleept. Bedelen doet ze niet. Nergens is er een potje of petje te zien waarin voorbijgangers geld kunnen gooien, maar ze straalt zoveel dakloosheid uit dat …
Lees verder erna schelstraeten | de vrouw met oorlog in haar hoofd
Het is valavond, de schemering staat op het punt om door te breken. Nog even en de laatste zonnestralen verdwijnen achter de hoogbouw op de zeedijk. Ik zet mijn zwembril goed en spring van de zijkant het basin in. Met een zachte plons verdwijn ik in het water en zet alle gedachten, voor even toch, …
Oostende 1929 Mijn vrouw heeft iets met huizen, ik niet. Ze is zo blij als een mus met onze verhuizing naar de Smet de Naeyerlaan, ook Madeleintje vindt het nieuwe huis geweldig. Rachel heeft al honderd keer gezegd dat het hier zoveel klaarder is dan in de Euphrosina Beernaertstraat, dat alles zo ruim en comfortabel …
‘Hé! Jij! Wat kijk je me nou! Met je tandeloze visbek en je starend dwingelandsoog, rossige bespotte Vincent, met die wrede kwijlmuil van Poe!’ In je spiegel met zelfcorset… De spiegel waarin je je angst probeerde te projecteren, walgde van je reflectie. En dit kwam hard aan. Je vervloekte die ijdele stad aan zee, waar …
‘Een klein volkorenbroodje gesneden, alstublieft.’ Het meisje achter de toonbank voert automatisch de opdracht uit, ik draai me om en kijk naar buiten. Een troosteloze winterdag, het einde van een eerste grijze maand. Het is in de late namiddag. Plots zie ik iets vreemds. Mijn mondhoeken krullen. Midden op het wegdek van de Torhoutsesteenweg staat …
Zondag 20 april 2014. We logeerden in appartement Notting Hill. Hugh Grant niet gezien. Uit goede bron vernomen dat hij zich in de linnenkamer van Hotel Du Parc verschanst met het kamermeisje. Julia Roberts werd dan weer gespot als toiletdame. Op de dijk bevonden we ons voortdurend in het gezelschap van enkele BV’s die daar …
Dit wordt het einde’, spookt door mijn hoofd. Het water komt ondertussen al tot mijn borst en blijft razendsnel stijgen. Als een waterval stroomt het zeewater in grote hoeveelheden via een grote scheur in de romp de laadruimte binnen. Mijn blik kruist die van Roel maar we zeggen geen woord. Net als hij houd ik …
Oostende, eindstation van deze trein’, weergalmt het door de wagons. Deze boodschap tovert altijd een glimlach op mijn lippen. Ik weet al op voorhand dat de zilte zeelucht mij zal verrassen en dat het bij het uitstappen een paar graden frisser zal aanvoelen dan in het binnenland. Telkens als ik uitstap in mijn geliefde badstad …
Mama moet gaan werken, liefje, maar ik kom je straks zeker halen.’ Kordaat duwde ze Jonas in de handen van Kitty. ‘Kom Jonas, we gaan nog even zwaaien voor het raam’, zei Kitty. Ondertussen stapte Anna haastig de gang uit. Vechtend tegen het alom bekende gevoel van schuld en pijn. Nog geen tel later trekt …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou