Oostende 1967 Ik ben zeven jaar. Elk weekend rijden we langs de oude baan naar Oostende. Ma, pa en ik. Als ik sjans heb mag Laura mee. Ik heb haar Laura genoemd naar de zon. Mijn mama, een echte ‘Ostensche’, riep altijd als de zon uit de wolken tevoorschijn kwam ‘Zie,… Laura is daar!’ Vandaar dat …
Category Archives: Kortverhalen
In wiens duisternis schijnt uw licht?
De late liefhebber Ik ben de enige bezoeker. Lang nadat ik de eerste van een reeks helverlichte ruimtes ben binnengeslenterd, verschijnt nog een late liefhebber ten tonele die gelukkig snel om de dichtstbijzijnde hoek verdwijnt. Een vrouw, zo te horen. Het scherpe tikken van haar naaldhakken sterft uit in de verte van een aanpalende zaal. Ver …
Vervallen stad
Het is valavond, de schemering staat op het punt om door te breken. Nog even en de laatste zonnestralen verdwijnen achter de hoogbouw op de zeedijk. Ik zet mijn zwembril goed en spring van de zijkant het basin in. Met een zachte plons verdwijn ik in het water en zet alle gedachten, voor even toch, …
Een man uit de zee
‘Je mag me alles vertellen’, zei Elise toen Emma snikte dat ze beter haar gevoel had gevolgd. Hoe dikwijls kwam je zo iemand tegen? ‘Wat is er dan precies gebeurd?’, vroeg Elise terwijl ze opnieuw zei dat Emma haar altijd alles kon vertellen: ‘We zijn toch de beste vrienden?’ Uiteraard waren ze de beste vrienden. …
Tantes in de Oostendse zomer van 1936
We noemden haar altijd tante Laura, zij was eigenlijk Germaines tante maar ze sprak zo vaak over haar dat we ook maar tante zeiden. Vaak sprak ze alleen het woord tante uit en we wisten over wie het ging. Laura was de jongste zus van Lucie uit Koekelare en was al heel jong gaan ‘dienen’ in …
De pareldragers
Vrijdag. Geen mobieltje, geen internet. Eindelijk verlost van de wereld die over de vloer komt. Het schemert als ik in Oostende uit de trein stap. Met een mengeling aan gevoelens doorkruis ik de straten van mijn jeugd. Ik denk aan Lena. Wat zijn onze raakpunten? Mij trekken het mystieke en het onbereikbare aan, zij is saai. …
Penselen
Toen mijn oom Roger Lancszweert uit Oostende 45 jaar oud was, kocht hij zich een doos met penseeltjes en aquarelverf. Het was heel vreemd deze zware man die ongecontroleerd in zijn bewegingen was (hij was een zware drinker) met die kleine penseeltjes te zien wroeten op een uit een schoolschrift gescheurd vel papier. De fortuin, …
Herenleed
Het loungy sfeertje van de beachclub maakt me onrustig. De bezoekers komen er voor koffie en een luie zondagmiddag. Ik zoek wat anders. Maar de jonge goden in half afgestroopte wetsuits zijn er niet. Te weinig wind. Mijn lijf wordt weer warm bij de gedachte aan hen. Ik moet hier weg. De soezerige gezinnetjes mogen …
Oostende
Het is druilerig weer op zeven september 1899 te Brussel, de kinderkopjes ogen verraderlijk glad in de Belgische straten. Verandering van spijs doet eten zegt men weleens, maar Leon mist de zon nu toch enigszins die de afgelopen weken met veel plezier haar schitterende schijnsels speels in het water van de Oostzee liet weerkaatsen. In …
Ernestine
Er was geen hand voor ogen te zien. Van het blauwe of het gouden uur was er al helemaal geen sprake. Er was enkel die hardnekkige potdichte mist die reeds de hele dag en avond alles omfloerste, wegmoffelde. Maarten keek met een glazige blik star voor zich uit. Tussen de flatgebouwen van het laatste stukje …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 