Het kost me aanzienlijk veel tijd om met de aanwijzingen van mijn gastvrouw in de hand het pension te vinden. Goed bedoeld heeft ze me in detail een route uitgelegd. Ik heb het gevoel dat ik half Oostende doorkruis. Met mijn schildersspullen was een taxi een betere optie, maar dit tripje naar Oostende is al …
Tag Archives: Kapellestraat
Zingetuigen
Gisteren was ik er terug. Op de plaats waar ik zal blijven komen tot ik haar nog één keer zie en kan ruiken. Twee zintuigen volstaan om lief te hebben. Zingetuigen. Het overweldigend verliefd zijn ben ik ergens onderweg in mijn leven kwijtgeraakt. Had ik aan zee moeten blijven in plaats van te verhuizen naar …
Geen licht zonder donker
Oostende 1929 Mijn vrouw heeft iets met huizen, ik niet. Ze is zo blij als een mus met onze verhuizing naar de Smet de Naeyerlaan, ook Madeleintje vindt het nieuwe huis geweldig. Rachel heeft al honderd keer gezegd dat het hier zoveel klaarder is dan in de Euphrosina Beernaertstraat, dat alles zo ruim en comfortabel …
Dodentrap
Zomer 1909 Vijf uur in de morgen. De eerste warme zonnestralen priemen door de ochtendmist. Een in het zwart geklede jongeman stapt doorheen de Kapellestraat. Slapeloosheid maakten zijn ochtendwandelingen tot een dagelijks ritueel. De frisse zeebries opsnuivend die hem vanuit het zeegat tegemoet waait. Een parfum dat zijn vader, ‘coiffeur pour dames Leonard-Hubert Spilliaert’, inspireerde tot het creëren van …
Oog om oog, angst om angst
‘Hé! Jij! Wat kijk je me nou! Met je tandeloze visbek en je starend dwingelandsoog, rossige bespotte Vincent, met die wrede kwijlmuil van Poe!’ In je spiegel met zelfcorset… De spiegel waarin je je angst probeerde te projecteren, walgde van je reflectie. En dit kwam hard aan. Je vervloekte die ijdele stad aan zee, waar …
De windstoot
Dat is er: nacht en een sterrenhemel die sprookjesachtig maanmelk binnengiet in een kamer op het eerste verdiep boven een winkel in de Kapellestraat in Oostende. Sarah ligt op een matras tussen blauwe lakens en mijlenver weg op een andere matras tussen witte lakens. Nicolas, mijlen weg en toch in dezelfde kamer. Ze hoort hem …
De rattenstoet
Het regent zachtjes. Een onrustig wolkenspel werpt zijn schaduw over het donkere kabbelende water van het dok. Vissersboten dansen op en neer. Netten wuiven flauw over de roestige balustrades. Een ouwe visser herstelt geduldig een gescheurd net. Een weeë rottige visgeur waait op. Mosselschelpen kraken onder de voeten. Gedroogd zeewier kleeft aan de stenen borders. …
De portier van de oceaan
Willy Schuyesmans wilde op zee gaan varen, maar de schrijver in hem besliste er anders over. Hij werd journalist, maar is vooral bekend als schrijver van jeugdboeken. Speciaal voor Drijfhout doopte hij zijn pen in het verleden van Oostende, bij het begin van de Tweede Wereldoorlog.
Een visser is geen zondaar
Het was een visser die het me vertelde. Je ziet ze niet zo vaak meer, met gele oliejekker en zuidwester op het hoofd, de zwarte lieslaarzen glimmend tussen de vissenkoppen, de zilveren vangst in manden aan de Vistrap. Zelden staan ze nog op het dek van een kotter die uitvaart met de trechtervormige sleepnetten hoog …
D’Ostende
Vicky liep langs de rustige straten van Oostende. Van het station naar de Kapellestraat. Langs de vele winkels. De markt vulde het Wapenplein waardoor de kiosk moeilijk te zien was die in het midden van het plein stond. ‘Wilt u wat bloemen kopen?’, riep een vrouw. Ze had een groene schort rond haar heupen waaruit …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 