We noemden haar altijd tante Laura, zij was eigenlijk Germaines tante maar ze sprak zo vaak over haar dat we ook maar tante zeiden. Vaak sprak ze alleen het woord tante uit en we wisten over wie het ging. Laura was de jongste zus van Lucie uit Koekelare en was al heel jong gaan ‘dienen’ in …
Tag Archives: Vuurtoren
Souvenir
Het lijkt alsof ze naar het water staart, maar wie haar blik kan vangen, zou zien dat die naar binnen is gekeerd. Met opgetrokken schouders en gebogen rug zit de vrouw aan de kade. Loom heft ze haar hoofd en kijkt een ogenblik naar de nieuwe vuurtoren aan de overkant. Daar, waar verderop in de …
Vuurtorenmeisje
Een perimeter van zeven verdiepingen op de rand van België en uitsluitend hardhorige buren onder mij. Met minder gaat het niet. Ik heb mezelf volledig ontvriend, met de natuurlijkheid van een bonobo die zich elke dag ontluist. Ik heb ze genoeg bezig gezien in Congo. Ze nemen er de tijd voor. Sinds de verkoop van …
Het Vissersmeisje
Het is alsof de vuurtoren weet waar ik aan denk als ik naar haar kijk. Ze raapt schelpen op het strand in een jurk die voor het seizoen, voor de bijtende kou van de nazomer veel te frêle is, en haar met gelige huid overtrokken botten komen onder het uiteinde van de jurk boven haar …
Nostalgisch teiltje
Een teiltje met dampende, geurige mosseltjes werd mij voorgezet. In gedachten ontwaar ik de ‘Teil’ van Spilliaert. Had ik die teil ook niet opgemerkt in een schilderij van Ensor: ‘De melancholische viswijven’? Twee visvrouwen genieten er van koffie- en teilgenoegens! Ik word er zelf melancholisch van en verwijl verder als kleine jongen in mijn thuisstad …
De mysterieuze verdwijningen
In de duinen nabij de vuurtoren van Oostende was het al een hele tijd niet meer pluis. Er gebeurden mysterieuze verdwijningen, men hoorde er vreemde stemmen, de wind blies er keihard terwijl het elders rustig was, en dergelijke. Niemand begreep er iets van! De inwoners van Oostende durfden zich er niet meer wagen. Bijna iedereen kende wel iemand …
De portier van de oceaan
Willy Schuyesmans wilde op zee gaan varen, maar de schrijver in hem besliste er anders over. Hij werd journalist, maar is vooral bekend als schrijver van jeugdboeken. Speciaal voor Drijfhout doopte hij zijn pen in het verleden van Oostende, bij het begin van de Tweede Wereldoorlog.
Aan de sassen
Aan de sassen, wachtend op mijn pa. (november 1956) Op minder dan een meter van de kadeboord kreeg mijn moeder bankschroefhanden. En er waren vele kadeboorden in ons leven. Soms heb ik nu een gevoelloze rechterduim. Omdat mijn moeder nooit heeft leren zwemmen. Omdat zij van haar moeder nooit een zwembroek heeft gekregen. En omdat …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 