In opdracht werken is me altijd al slecht afgegaan. Het is voor mij als naar het toilet gestuurd worden zonder dat ik moet. Is het omdat ik in mijn kinderjaren niet eens mocht ademen en kauwen zoals ik deed of omdat ik eigenzinnig geboren ben? Ik zal het nooit weten. Eén ding staat vast: Ik …
Tag Archives: Casino Kursaal
Zondag aan zee
Oostende 1967 Ik ben zeven jaar. Elk weekend rijden we langs de oude baan naar Oostende. Ma, pa en ik. Als ik sjans heb mag Laura mee. Ik heb haar Laura genoemd naar de zon. Mijn mama, een echte ‘Ostensche’, riep altijd als de zon uit de wolken tevoorschijn kwam ‘Zie,… Laura is daar!’ Vandaar dat …
In wiens duisternis schijnt uw licht?
De late liefhebber Ik ben de enige bezoeker. Lang nadat ik de eerste van een reeks helverlichte ruimtes ben binnengeslenterd, verschijnt nog een late liefhebber ten tonele die gelukkig snel om de dichtstbijzijnde hoek verdwijnt. Een vrouw, zo te horen. Het scherpe tikken van haar naaldhakken sterft uit in de verte van een aanpalende zaal. Ver …
Tantes in de Oostendse zomer van 1936
We noemden haar altijd tante Laura, zij was eigenlijk Germaines tante maar ze sprak zo vaak over haar dat we ook maar tante zeiden. Vaak sprak ze alleen het woord tante uit en we wisten over wie het ging. Laura was de jongste zus van Lucie uit Koekelare en was al heel jong gaan ‘dienen’ in …
Penselen
Toen mijn oom Roger Lancszweert uit Oostende 45 jaar oud was, kocht hij zich een doos met penseeltjes en aquarelverf. Het was heel vreemd deze zware man die ongecontroleerd in zijn bewegingen was (hij was een zware drinker) met die kleine penseeltjes te zien wroeten op een uit een schoolschrift gescheurd vel papier. De fortuin, …
Souvenir
Het lijkt alsof ze naar het water staart, maar wie haar blik kan vangen, zou zien dat die naar binnen is gekeerd. Met opgetrokken schouders en gebogen rug zit de vrouw aan de kade. Loom heft ze haar hoofd en kijkt een ogenblik naar de nieuwe vuurtoren aan de overkant. Daar, waar verderop in de …
Le noir
Einde van een mooie dag … Zwart is zijn haar al lang niet meer. Net zo min als dat van de meeste mannen in de zaal. Zilverdraden. Of kale knikkers. In rode pluche. De vrouw naast hem is in het zwart. The little black dress is ook voor haar generatie de dresscode voor een avondje …
Silhouet
Het was moeilijk om haar niet op te merken. Ze hoorde niet thuis op de houten bank in het derde klas coupé. Volledig in het zwart, haar gezicht verborgen achter een voile, leek ze me wel een schaduw. Ik volgde haar, het station uit, langs de kade. De voile die over haar enorme hoed gedrapeerd was, …
Vuurtorenmeisje
Een perimeter van zeven verdiepingen op de rand van België en uitsluitend hardhorige buren onder mij. Met minder gaat het niet. Ik heb mezelf volledig ontvriend, met de natuurlijkheid van een bonobo die zich elke dag ontluist. Ik heb ze genoeg bezig gezien in Congo. Ze nemen er de tijd voor. Sinds de verkoop van …
Eindstation Oostende (25 augustus 1997)
Hij schoof zijn leeggegeten bord een weinig van zich af, leunde met een zucht achterover en legde voldaan zijn handen op zijn buik. Vandaag had hij voor de eerste keer sinds lang een betaalde dagtaak uitgeoefend, en daar was hij uitermate tevreden over. Als beloning had hij zichzelf eindelijk nog eens een deftige maaltijd gemaakt. …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 