Het regent zachtjes. Een onrustig wolkenspel werpt zijn schaduw over het donkere kabbelende water van het dok. Vissersboten dansen op en neer. Netten wuiven flauw over de roestige balustrades. Een ouwe visser herstelt geduldig een gescheurd net. Een weeë rottige visgeur waait op. Mosselschelpen kraken onder de voeten. Gedroogd zeewier kleeft aan de stenen borders. …
Tag Archives: Visserskaai
De portier van de oceaan
Willy Schuyesmans wilde op zee gaan varen, maar de schrijver in hem besliste er anders over. Hij werd journalist, maar is vooral bekend als schrijver van jeugdboeken. Speciaal voor Drijfhout doopte hij zijn pen in het verleden van Oostende, bij het begin van de Tweede Wereldoorlog.
D’Ostende
Vicky liep langs de rustige straten van Oostende. Van het station naar de Kapellestraat. Langs de vele winkels. De markt vulde het Wapenplein waardoor de kiosk moeilijk te zien was die in het midden van het plein stond. ‘Wilt u wat bloemen kopen?’, riep een vrouw. Ze had een groene schort rond haar heupen waaruit …
Verdronken liefde
Dit wordt het einde’, spookt door mijn hoofd. Het water komt ondertussen al tot mijn borst en blijft razendsnel stijgen. Als een waterval stroomt het zeewater in grote hoeveelheden via een grote scheur in de romp de laadruimte binnen. Mijn blik kruist die van Roel maar we zeggen geen woord. Net als hij houd ik …
Meisjes van de Kaaistraat
Eilaas. Driewerf eilaas, maar een fictief verhaal over Oostende krijg ik met de beste wil van de wereld niet uit mijn pen geperst. Omdat ik me te nauw met Oostende verbonden voel, misschien? Of omdat ik me te eenzijdig focus op geuren als ik aan Oostende denk? Niet dat ik in Oostende woon. Ik heb …
Oost-Ende
We gaan naar zee. De man van mijn toekomstdromen en ik. Voor de eerste keer. Ik neem hem mee naar mijn geliefde Stad aan Zee. Hem onbekend, nog onbemind. Oostende Revisited. Niet met de trein. Ik mis het zicht op de haven en de megaboten. Het imposante station, de Amandine en de Mercator. De zeewind, …
Afrodisiaca
Mama moet gaan werken, liefje, maar ik kom je straks zeker halen.’ Kordaat duwde ze Jonas in de handen van Kitty. ‘Kom Jonas, we gaan nog even zwaaien voor het raam’, zei Kitty. Ondertussen stapte Anna haastig de gang uit. Vechtend tegen het alom bekende gevoel van schuld en pijn. Nog geen tel later trekt …
Aan de sassen
Aan de sassen, wachtend op mijn pa. (november 1956) Op minder dan een meter van de kadeboord kreeg mijn moeder bankschroefhanden. En er waren vele kadeboorden in ons leven. Soms heb ik nu een gevoelloze rechterduim. Omdat mijn moeder nooit heeft leren zwemmen. Omdat zij van haar moeder nooit een zwembroek heeft gekregen. En omdat …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 