Er zit een vrouw onder de Nieuwe Gaanderijen, op de kille grond. Ze is omringd door tassen en zakken, het is duidelijk dat ze haar hele hebben en houden meesleept. Bedelen doet ze niet. Nergens is er een potje of petje te zien waarin voorbijgangers geld kunnen gooien, maar ze straalt zoveel dakloosheid uit dat …
Lees verder erna schelstraeten | de vrouw met oorlog in haar hoofd
Een leven in vijf accordeons Als ik het niet kan zeggen, dan pak ik mijn accordeon. Ik heb voor mijn vrouw net nog een marske geschreven. Helemaal voor haar alleen. Wat zegt ge nog als ge zolang samen zijt? Dan zijde blij dat het eens met een andere taal kan. Dan laat ik mijn accordeon …
Onderweg naar de winkel zit ik achter het stuur wat te dagdromen. Ik kan het mij veroorloven want de Vindictivelaan ken ik op mijn duimpje. Elke dag ontrolt deze laan zich onder de wielen van mijn auto, is het mijn metgezel op weg naar mijn werk en terug. En keer op keer geniet ik hierbij …
Te laat dat ding, wééral te laat!’, sakkerde ik binnensmonds. We stonden al een tijdje te verkleumen op het tochtige perron van Brussel -Zuid toen de trein aankwam. Toch hadden we allemaal die kinderlijke pretoogjes toen we opstapten. Een dagje Oostende betekende voor m’n zusje en mij zoete herinneringen aan vervlogen tijden. We zouden langs …
Dit wordt het einde’, spookt door mijn hoofd. Het water komt ondertussen al tot mijn borst en blijft razendsnel stijgen. Als een waterval stroomt het zeewater in grote hoeveelheden via een grote scheur in de romp de laadruimte binnen. Mijn blik kruist die van Roel maar we zeggen geen woord. Net als hij houd ik …
We gaan naar zee. De man van mijn toekomstdromen en ik. Voor de eerste keer. Ik neem hem mee naar mijn geliefde Stad aan Zee. Hem onbekend, nog onbemind. Oostende Revisited. Niet met de trein. Ik mis het zicht op de haven en de megaboten. Het imposante station, de Amandine en de Mercator. De zeewind, …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou