Het was moeilijk om haar niet op te merken. Ze hoorde niet thuis op de houten bank in het derde klas coupé. Volledig in het zwart, haar gezicht verborgen achter een voile, leek ze me wel een schaduw. Ik volgde haar, het station uit, langs de kade. De voile die over haar enorme hoed gedrapeerd was, …
Category Archives: Kortverhalen
Vuurtorenmeisje
Een perimeter van zeven verdiepingen op de rand van België en uitsluitend hardhorige buren onder mij. Met minder gaat het niet. Ik heb mezelf volledig ontvriend, met de natuurlijkheid van een bonobo die zich elke dag ontluist. Ik heb ze genoeg bezig gezien in Congo. Ze nemen er de tijd voor. Sinds de verkoop van …
De nacht is er
Ik kijk achterom en moet glimlachen. Het droge zand dat in kleine bergketens tegen de dijk aanligt. Er blijven geen sporen in na. Je plant er je hele zijn in, slungelig en verminkt maar niets dat die narrendans nog verraadt. Het strand, de ideale plek om spoorloos te zijn. De zon schittert en valt tussen …
De Meester
Ze zat op een terras schijnbaar berustend, kijken naar de zee… groen grijs rustig. Opmerkzame, allesziende ogen, schildersogen, observerend, de zee, de wolken grijs geladen… en de mensen die voorbij gaan ook grijs. Alexandra is hier ook een ‘aangespoelde’ zoals de ‘Oastendenaors’ zeggen soms tot ergernis toe… maar ze kocht hier een pand dat leeg …
Het vinden van wat nooit verloren ging
‘Ik zoek niet, ik vind.’ Wijselijke woorden van de Spaans-Franse kunstschilder Pablo Picasso, ooit in een poëtische bevlogenheid neergeschreven. Het citaat inspireert mij tot het feilloos oprakelen van ongeschonden bewaarde jeugdherinneringen, van flarden familiegeschiedenis uit een nog niet versteend geheugen. 1953 – Een ongenadige watertoevloed teistert het centrum van Oostende. Allerlei bemande jolletjes drijven langs …
Een verblijf met zicht op zee
Hier zit ze dan. Haar halflang bruin haar blinkt na een verfrissende douche. Ze is gekleed in een nieuwe sportieve outfit. Ze kijkt nog eens rond in haar kamer die bestaat uit een bed, een kleerkast met twee deuren, twee klapstoeltjes en dito tafeltje. Aan de muur hangen een kleine televisie en wat kadertjes met foto’s …
De wolk
In een illustere droom vond ik dit kladje. Verfrommeld, aangetast door de tand des tijds en hoogstwaarschijnlijk verguisd. Heel even kreeg ik toegang tot de hersenspinsels van Léon Spilliaert en werd ik uitverkoren om -als enige- deze nooit verstuurde brief gericht aan Emile Verhaeren te mogen droomlezen. We schrijven 13 december 1902… Mijn Hoogst Gewaardeerde …
Geen licht zonder donker
Oostende 1929 Mijn vrouw heeft iets met huizen, ik niet. Ze is zo blij als een mus met onze verhuizing naar de Smet de Naeyerlaan, ook Madeleintje vindt het nieuwe huis geweldig. Rachel heeft al honderd keer gezegd dat het hier zoveel klaarder is dan in de Euphrosina Beernaertstraat, dat alles zo ruim en comfortabel …
Een echo zonder stem
Kaki’, zei ik. Daar moest ze een beetje om lachen. Een stiekem gegiechel vanachter het onbewogen wit van haar plaasteren maskertje, waar de ziekte zich uur na uur een beetje dieper invrat. De zwarte overjas hing op een stoel naast haar gammele bedje. Ik had hem nog maar pas opgehaald van de kleermaker, samen met een paar handschoenen …
Het Vissersmeisje
Het is alsof de vuurtoren weet waar ik aan denk als ik naar haar kijk. Ze raapt schelpen op het strand in een jurk die voor het seizoen, voor de bijtende kou van de nazomer veel te frêle is, en haar met gelige huid overtrokken botten komen onder het uiteinde van de jurk boven haar …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 