Nicholas Fraiteur stonk als de hel toen hij in de vroege ochtend over het strand van Oostende wandelde. Uit zijn mond kwam een walm die zeemeeuwen op afstand hield en de luttele mensen die hij passeerde vol verachting deed opkijken – het gevolg van een nachtje stappen in de Langestraat. Hij liep langs de vloedlijn, …
Tag Archives: Zeedijk
De nacht
03:17 Ik kan niet slapen. Zuchtend draai ik me om op mijn rechterzijde wetend dat vijf minuten geleden dezelfde beweging geen baat had. Mijn hoofd is wakker, mijn lijf wil slapen – vreemd gevoel – alsof er twee mensen in mij wonen. Ik blijf een tijdje hangen in die tweestrijd en beslis uiteindelijk op te …
De dijk
Net voor de deur met een klik in het slot viel, hoorde Léonie de vertrouwde stem van haar moeder nog weerklinken: ‘Wees voorzichtig, kind. Ge weet niet wat er rondloopt op de dijk bij valavond.’ Leonie zuchtte even en glimlachte. Ze mompelde een haast onhoorbaar: ‘Ja, moeder’. Daarna keerde ze de bloemenwinkel van haar ouders …
Le noir
Einde van een mooie dag … Zwart is zijn haar al lang niet meer. Net zo min als dat van de meeste mannen in de zaal. Zilverdraden. Of kale knikkers. In rode pluche. De vrouw naast hem is in het zwart. The little black dress is ook voor haar generatie de dresscode voor een avondje …
Silhouet
Het was moeilijk om haar niet op te merken. Ze hoorde niet thuis op de houten bank in het derde klas coupé. Volledig in het zwart, haar gezicht verborgen achter een voile, leek ze me wel een schaduw. Ik volgde haar, het station uit, langs de kade. De voile die over haar enorme hoed gedrapeerd was, …
Vuurtorenmeisje
Een perimeter van zeven verdiepingen op de rand van België en uitsluitend hardhorige buren onder mij. Met minder gaat het niet. Ik heb mezelf volledig ontvriend, met de natuurlijkheid van een bonobo die zich elke dag ontluist. Ik heb ze genoeg bezig gezien in Congo. Ze nemen er de tijd voor. Sinds de verkoop van …
De nacht is er
Ik kijk achterom en moet glimlachen. Het droge zand dat in kleine bergketens tegen de dijk aanligt. Er blijven geen sporen in na. Je plant er je hele zijn in, slungelig en verminkt maar niets dat die narrendans nog verraadt. Het strand, de ideale plek om spoorloos te zijn. De zon schittert en valt tussen …
Een verblijf met zicht op zee
Hier zit ze dan. Haar halflang bruin haar blinkt na een verfrissende douche. Ze is gekleed in een nieuwe sportieve outfit. Ze kijkt nog eens rond in haar kamer die bestaat uit een bed, een kleerkast met twee deuren, twee klapstoeltjes en dito tafeltje. Aan de muur hangen een kleine televisie en wat kadertjes met foto’s …
De wolk
In een illustere droom vond ik dit kladje. Verfrommeld, aangetast door de tand des tijds en hoogstwaarschijnlijk verguisd. Heel even kreeg ik toegang tot de hersenspinsels van Léon Spilliaert en werd ik uitverkoren om -als enige- deze nooit verstuurde brief gericht aan Emile Verhaeren te mogen droomlezen. We schrijven 13 december 1902… Mijn Hoogst Gewaardeerde …
Dodentrap
Zomer 1909 Vijf uur in de morgen. De eerste warme zonnestralen priemen door de ochtendmist. Een in het zwart geklede jongeman stapt doorheen de Kapellestraat. Slapeloosheid maakten zijn ochtendwandelingen tot een dagelijks ritueel. De frisse zeebries opsnuivend die hem vanuit het zeegat tegemoet waait. Een parfum dat zijn vader, ‘coiffeur pour dames Leonard-Hubert Spilliaert’, inspireerde tot het creëren van …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 