Op het uitgestrekte strand aan de oosteroever van Oostende zat een jongen in het zand. Hij staarde naar de golven die de zee aan land spoelde. Ze brachten enkel schuim, schelpen en nog meer zand met zich mee. Het water weerspiegelde wat hij binnenin voelde. Opgezweept door de wind rolden de golven over elkaar heen …
Category Archives: Drijfhout 2017
De nacht
03:17 Ik kan niet slapen. Zuchtend draai ik me om op mijn rechterzijde wetend dat vijf minuten geleden dezelfde beweging geen baat had. Mijn hoofd is wakker, mijn lijf wil slapen – vreemd gevoel – alsof er twee mensen in mij wonen. Ik blijf een tijdje hangen in die tweestrijd en beslis uiteindelijk op te …
De dijk
Net voor de deur met een klik in het slot viel, hoorde Léonie de vertrouwde stem van haar moeder nog weerklinken: ‘Wees voorzichtig, kind. Ge weet niet wat er rondloopt op de dijk bij valavond.’ Leonie zuchtte even en glimlachte. Ze mompelde een haast onhoorbaar: ‘Ja, moeder’. Daarna keerde ze de bloemenwinkel van haar ouders …
Zingetuigen
Gisteren was ik er terug. Op de plaats waar ik zal blijven komen tot ik haar nog één keer zie en kan ruiken. Twee zintuigen volstaan om lief te hebben. Zingetuigen. Het overweldigend verliefd zijn ben ik ergens onderweg in mijn leven kwijtgeraakt. Had ik aan zee moeten blijven in plaats van te verhuizen naar …
Le noir
Einde van een mooie dag … Zwart is zijn haar al lang niet meer. Net zo min als dat van de meeste mannen in de zaal. Zilverdraden. Of kale knikkers. In rode pluche. De vrouw naast hem is in het zwart. The little black dress is ook voor haar generatie de dresscode voor een avondje …
Silhouet
Het was moeilijk om haar niet op te merken. Ze hoorde niet thuis op de houten bank in het derde klas coupé. Volledig in het zwart, haar gezicht verborgen achter een voile, leek ze me wel een schaduw. Ik volgde haar, het station uit, langs de kade. De voile die over haar enorme hoed gedrapeerd was, …
Vuurtorenmeisje
Een perimeter van zeven verdiepingen op de rand van België en uitsluitend hardhorige buren onder mij. Met minder gaat het niet. Ik heb mezelf volledig ontvriend, met de natuurlijkheid van een bonobo die zich elke dag ontluist. Ik heb ze genoeg bezig gezien in Congo. Ze nemen er de tijd voor. Sinds de verkoop van …
De nacht is er
Ik kijk achterom en moet glimlachen. Het droge zand dat in kleine bergketens tegen de dijk aanligt. Er blijven geen sporen in na. Je plant er je hele zijn in, slungelig en verminkt maar niets dat die narrendans nog verraadt. Het strand, de ideale plek om spoorloos te zijn. De zon schittert en valt tussen …
De Meester
Ze zat op een terras schijnbaar berustend, kijken naar de zee… groen grijs rustig. Opmerkzame, allesziende ogen, schildersogen, observerend, de zee, de wolken grijs geladen… en de mensen die voorbij gaan ook grijs. Alexandra is hier ook een ‘aangespoelde’ zoals de ‘Oastendenaors’ zeggen soms tot ergernis toe… maar ze kocht hier een pand dat leeg …
Het vinden van wat nooit verloren ging
‘Ik zoek niet, ik vind.’ Wijselijke woorden van de Spaans-Franse kunstschilder Pablo Picasso, ooit in een poëtische bevlogenheid neergeschreven. Het citaat inspireert mij tot het feilloos oprakelen van ongeschonden bewaarde jeugdherinneringen, van flarden familiegeschiedenis uit een nog niet versteend geheugen. 1953 – Een ongenadige watertoevloed teistert het centrum van Oostende. Allerlei bemande jolletjes drijven langs …
Drijfgoud 2024 - De Ensor in jou 