De nacht is er

Ik kijk achterom en moet glimlachen. Het droge zand dat in kleine bergketens tegen de dijk aanligt. Er blijven geen sporen in na. Je plant er je hele zijn in, slungelig en verminkt maar niets dat die narrendans nog verraadt. Het strand, de ideale plek om spoorloos te zijn. De zon schittert en valt tussen …

De vrouw die de zee niet meer wilde zien

Ze woonde aan de kaai, an de koaie, of liever nog aan ’t bassing, zoals dat ze die plek in Oostende noemden. Ze woonde één hoog in een huis op een hoek vanwaar je niet alleen uitzicht had op de trap, maar ook op het staketsel en op de scheepjes die in- en uitvoeren. Maar …

Botsing in de badplaats

Te laat dat ding, wééral te laat!’, sakkerde ik binnensmonds. We stonden al een tijdje te verkleumen op het tochtige perron van Brussel -Zuid toen de trein aankwam. Toch hadden we allemaal die kinderlijke pretoogjes toen we opstapten. Een dagje Oostende betekende voor m’n zusje en mij zoete herinneringen aan vervlogen tijden. We zouden langs …

Twee lopers op het strand

Het strand is breed en zonovergoten. Rechts de duinen, links in de verte, de zee en haar glimlach van schuimkopjes. De lichte bries hindert het lopen niet. Aan het naaktstrand van Bredene krimpen de golfbrekers om uiteindelijk op te houden. Een schier eindeloze, lege zandvlakte strekt zich voor hen uit. In de verte zien ze …