En sluit ik de ogen, dan stel ik me de vloedgolf voor. Eerst trekt de zee zich terug zoals goochelaars hun tafellaken onder borden en glazen wegtrekken. Ze laat vissen verbaasd spartelen in het zand, legt een kwal bloot, een alg, een zee-egel en een schoen van een lang vergane visser want rubber is taaier …